DZIECKO ŁATWO WPADAJĄCE W GNIEW

Uczucie gniewu jest nam wszystkim znane. Napinają się nięśnie, czerwienieje skóra, zgrzytamy zębami. Czujemy, jak jodnosi się temperatura ciała, rośnie wewnętrzne napięcie. Wszystko to zmusza nas do działania. Jako dorośli, mamy za sobą lata pełne doświadczeń z konse- cwencjami własnego gniewu. Pamiętamy, jak w wieku dziecięcym karano nas za wybuchy złości, niszczenie różnych rzeczy :zy okładanie pięściami rodzeństwa. Z czasem jednak nauczy- iśmy się, jak kontrolować się w chwilach, gdy emocje biorą górę lad rozsądkiem. Tymczasem dziecko ma jeszcze niewiele doświadczeń i umiejętności, toteż frustracje, jakie niesie ze sobą dzieciństwo, szybko zamieniane są we wściekłość. A świat jest dla dziecka pełen takich frustracji, począwszy □d kategorycznego „nie!”, jakie słyszy dwu-, trzyletni maluch, do wymagań w szkole czy ograniczeń miejsca i czasu zabawy. Dzieciństwo pełne jest reguł i ograniczeń. Nasze pociechy dostrzegają niesprawiedliwość w tym, że starsze rodzeństwo może później chodzić spać, koledzy w klasie z nich szydzą, inne dzieci zaś oszukują w warcaby. A do tego dochodzą jeszcze fizyczne przeszkody w postaci zamków błyskawicznych, któxe zawsze się zacinają, ołówków, które się łamią, czy książek do matematyki zostających w szkolnych szafkach.

Witaj na moim blogu! Serwis w całości poświęcony jest rodzinie i relacjom w niej panujących. Znajdziesz tutaj wiele artykułów zaczerpniętych z mojego doświadczenia i pracy jako psycholog rodzinny. Jeśli jesteś zainteresowany taką tematyką to zapraszam do czytania!